Остварување
 Дали е минатото понужно од иднината или дали со своето остварување можноста стана понужна отколку што беше? Серен Кјеркегор |
18 Август, 2008 - 15:39 2 коментари | за печатење | прати по e-mail | 45 пати прочитано #
Нешто Безначајно
Што е нихилизмот ако не загубата на достоинството на рефлективниот суд? Отфрлањето на сјајот на партикуларното, на епифанијата на Лицето, сингуларниот објект кој го овозможува зачнувањето (concipere).... Нихилизмот не е онтолошка, туку естетичка категорија... Тој не е негирањето на ултимативната етичка инстанца, туку одбивањето да се операционализира јазот1 кој го овозможува е(сте)тичкото искуство.... Автоматизмот на Сублимното.... Оти знам дека нема да ја спознаам Вистинската минлива моќ 2 А, токму тоа е вистинскиот предизвик... Тука не се работи за некакво премерување на последиците од Смртта на Бог, туку токму за одбивањето да се зборува за било какви метафизички импликации, еклипсата на По-Ука-та.... Во таа смисла, Сартр беше само еден Кант кој преживеал две светски војни... Воодушевувањето со кое тој зборуваше за Отсуството беше неговиот Begebenheit, Настанот кој го претвора Оплакувањето во Знак.... За него, слободата беше токму драмата на Сингуларното, ранливиот објект кој го доместицираше категоричкиот императив.... Објавувајќи се како негова апотеоза, егзистенцијализмот го претвори Ништото во Прототип... 3 Одеше во бело и сино, во бојата на Марија, Зборуваше за нешто безначајно 2 Искуството на Ништото вистински започнува во моментот кога тоа се отфрла самото себе, заборавајќи ја свечената дијахронија која ја заведува Негацијата.... 4 На тој начин, напуштањето на рефлективниот суд како етичка формула коинцидира со крајот на Големите Тажаленки, на будалестиот романтизам на Единечното... Нихилизмот не е патосот на приказната за Отсуството, туку отсуството на патосот на Приказната.... Трагедија без Anagnorisis…. На сите јазици јазикот еднакво молчи Така и молчењето си го премолчува.... 5 1 Кант - Критика на Практичниот Ум 2 Елиот - Чиста Среда 3 Лиотар - Раскол 4 Левинас - Тоталитет и Бесконечност 5 Јаневски - Јазик |
15 Август, 2008 - 14:18 1 коментар | за печатење | прати по e-mail | 72 пати прочитано #
Стари сме (Ивица Антески)
Се будиме старци сме ти велиш синоќа имав 20 години да и јас вчера се бричев а утрово со брадата можам да си го сокријам срамот стануваш и влегуваш во кујната а оттаму истрчуваат џуџиња и тие се стари О боже можно ли е светот да остарел само за една ноќ или тоа ние сме преспале четврт век |
10 Јули, 2008 - 10:45 2 коментари | за печатење | прати по e-mail | 105 пати прочитано #
R.I.P.
о |
23 Јуни, 2008 - 09:25 6 коментари | за печатење | прати по e-mail | 102 пати прочитано #
After the Rain
| After The Rain од Pharoah Sanders Пушти
|
16 Јуни, 2008 - 22:46 преземи | 1 коментар | за печатење | 58 пати прочитано #
И Бол и Бес-конечност
 …We can see a priori that the moral law as the determining principle of the will, by reason of the fact that it sets itself against our inclinations, must produce a feeling that one could call pain. And this is the first and perhaps only case, where we are allowed to determine, by means of a priori concepts, the relationship between a knowledge, which comes from practical pure reason, and a feeling of pleasure or pain.... Immanuel Kаnt |
13 Јуни, 2008 - 10:03 3 коментари | за печатење | прати по e-mail | 97 пати прочитано #
Be realistic, DESIRE the impossible...
 69 is а much better number than 68... |
11 Јуни, 2008 - 17:46 18 коментари | за печатење | прати по e-mail | 280 пати прочитано #
 Nature may be speechless, without language, in the human sense; but nature is highly articulate. Discourse is only one process of articulation. An articulated world has an undecidable number of modes and sites where connections can be made. The surfaces of this kind of world are not frictionless curved planes. Unlike things can be joined-and like things can be broken apart- and vice versa. Full of sensory hairs, evaginations, invaginations, and indentations, the surfaces which interest me are dissected by joints. Segmented invertebrates, the articulate are insectoid and worm-like, and they inform the inflamed imaginations of SF filmmakers and biologists. In obsolete English, to articulate meant to make terms of agreement. Perhaps we should live in such an "obsolete," amodern world again. To articulate is to signify. It is to put things together, scary things, risky things, contingent things. I want to live in an articulate world. We articulate; therefore, we are. Who "I" am is a very limited, in the endless perfection of (clear and distinct) Self- contemplation. Unfair as always, I think of it as the paradigmatic psychoanalytic question. "Who am I?" is about (always unrealizable) identity; always wobbling, it still pivots on the law of the father, the sacred image of the same. Since I am a moralist, the real question must have more virtue: who are "we"? That is an inherently more open question, one always ready for contingent, friction-generating articulations. It is a remonstrative question. Пријатели
Последни записиМој блог избор
 |
